Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Δις-τοπικό


Tα δάκρυα είναι για να κυλάνε.

Ο αέρας δε φέρνει τίποτα καλό
Μονάχα σκόνη.

Αν βγω μια μέρα κλαίγοντας στον άνεμο
η σκόνη θα χωθεί μες στο ανοιχτό μου στόμα
θα αναμιχθεί με τα καυτά μου δάκρυα,
θα γίνει λάσπη και φοβάμαι θα με πνίξει.
Κλαίω μονάχα ασφαλής μες στο δωμάτιο μου.
Εκεί η σκόνη μ’ έχει συνηθίσει.



Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Σημεία στίξης και βρασμού



Φίλησέ μου τα μάτια 
Δε θα 'ναι προδοσία 
Θα είναι ένας πιο γλυκός τρόπος 
να μου σκουπίσεις τα δάκρυα 
Τι λέω!
Αυτή είναι η μεγαλύτερη προδοσία απ' όλες
Μια βίαιη τέλεια 
Στους φυσικούς νόμους της βαρύτητας.






Αrtwork: http://drawing.plumbing/                                                                                         https://www.instagram.com/tdufva/

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Αποκόλληση από τον πυρήνα

Φυσικές διαδικασίες
Τράβηξες το σκοινί απότομα και έπεσα.
Τράβηξα το σκοινί απότομα και κόπηκε.
Έλλειψη τεχνικής και βαθμολογία με πρόσημο αρνητικό.

Χρειάζεται μαεστρία για να ζεις επικινδύνως.


Θα αρκεστώ στα καλλωπιστικά φυτά μου.
Ελπίζω να μη δαγκώνουν οι ορχιδέες.



Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Λευκός ήχος

Στην αρχή είχε φωνές
Τώρα ησυχία.
Περπατάω περισσότερο και τρώω λιγότερο.
Προσπαθώ να εξαφανιστώ διακριτικά.
Ησυχία.
Συχνάζω σε κηδείες.
Νιώθω καλύτερα όταν κλαίνε κι άλλοι γύρω μου
Χαμογελώ στους γνωστούς
Μένω σιωπηλή με τους φίλους
Θρηνώ όταν είμαι μόνη
Βγαίνω έξω πιο συχνά. Πίνω περισσότερο.
Αγκαλιάζω τους μεθυσμένους, φιλάω τους τρελούς.
Ίσως εκείνοι ξέρουν κάτι
που οι υπόλοιποι αγνοούμε
Μπαίνω στο σπίτι
Ησυχία.
Η γάτα μου με αποφεύγει από ένστικτο
Εγώ με αποφεύγω από ανάγκη.
Ο ύπνος με παίρνει τις πρώτες πρωινές ώρες, στον καναπέ.
Το κρεβάτι δεν μου ανήκει πλέον.
Το σώμα μου δε μου ανήκει πλέον.
Θα το κοιτάζω από ψηλά.

Να μια κηδεία στην οποία
Δε θα βρεθεί κανείς να κλάψει.




Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Νυχτερινό



Ξύπνησα από ένα λυγμό
Δεν ξέρω αν ήτανε δικός σου
Ή δικός μου



Ο ύπνος με ξαναπήρε


Μέσα σε υγρά μαξιλάρια.




Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Περί ιδιοκτησίας




Δως μου ένα όνομα
Και πάρε μου τις ιδιότητες
Έτσι
Mε μια δοτή ταυτότητα
Πιο πολύ θα σου ανήκω






Αrtwork: Δημήτρης Μαρίνης 

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Αυτός 1.0.2




Ζωγράφισε μια λυπημένη γυναίκα και την κόλλησε στο πρόσωπό μου.
«Τώρα η μοναξιά είναι φίλη σου» είπε
«Τώρα η μοναξιά είμαι εγώ» απάντησα.
Περιφερόμουν για ώρα μέσα στο άδειο σπίτι σαν λαβωμένο σκυλί, προσπαθώντας να μυρίσω την μυρωδιά του πριν πάρει και την τελευταία του βαλίτσα.
«Θα σαι εντάξει» είπε. «Δεν σε φοβάμαι».
Εγώ με φοβόμουν. Είχα γίνει η μοναξιά και πλέον δεν με ήθελα για παρέα.

Με φίλησε στον ώμο καθώς έλεγε τις τελευταίες του λέξεις. Πλέον δεν είχα στόμα. Ούτε για φιλιά, ούτε για απαντήσεις. Είχα μια αγκύλη που ‘κλινε προς τα κάτω και μια μύτη που δεν ήθελε να θυμάται. 







Artwork: Δημήτρης Μαρίνης