Αποκόλληση από τον πυρήνα

Φυσικές διαδικασίες

Τράβηξες το σκοινί απότομα και έπεσα.

Τράβηξα το σκοινί απότομα και κόπηκε.

Έλλειψη τεχνικής και βαθμολογία με πρόσημο αρνητικό.

Χρειάζεται μαεστρία για να ζεις επικινδύνως.

Θα αρκεστώ στα καλλωπιστικά φυτά μου.

Ελπίζω να μη δαγκώνουν οι ορχιδέες.

Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Λευκός ήχος

Στην αρχή είχε φωνές

Τώρα ησυχία.

Περπατάω περισσότερο και τρώω λιγότερο.

Προσπαθώ να εξαφανιστώ διακριτικά.

Ησυχία.

Συχνάζω σε κηδείες.

Νιώθω καλύτερα όταν κλαίνε κι άλλοι γύρω μου

Χαμογελώ στους γνωστούς

Μένω σιωπηλή με τους φίλους

Θρηνώ όταν είμαι μόνη

Βγαίνω έξω πιο συχνά. Πίνω περισσότερο.

Αγκαλιάζω τους μεθυσμένους, φιλάω τους τρελούς.

Ίσως εκείνοι ξέρουν κάτι

που οι υπόλοιποι αγνοούμε

Μπαίνω στο σπίτι

Ησυχία.

Η γάτα μου με αποφεύγει από ένστικτο

Εγώ με αποφεύγω από ανάγκη.

Ο ύπνος με παίρνει τις πρώτες πρωινές ώρες, στον καναπέ.

Το κρεβάτι δεν μου ανήκει πλέον.

Το σώμα μου δε μου ανήκει πλέον.

Θα το κοιτάζω από ψηλά.

Να μια κηδεία στην οποία

Δε θα βρεθεί κανείς να κλάψει.

Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Νυχτερινό

Ξύπνησα από ένα λυγμό

Δεν ξέρω αν ήτανε δικός σου

Ή δικός μου

Ο ύπνος με ξαναπήρε

Μέσα σε υγρά μαξιλάρια.

Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Περί ιδιοκτησίας

Δως μου ένα όνομα

Και πάρε μου τις ιδιότητες

Έτσι

Mε μια δοτή ταυτότητα

Πιο πολύ θα σου ανήκω

Αrtwork: Δημήτρης Μαρίνης 

Αυτός 1.0.2

Ζωγράφισε μια λυπημένη γυναίκα και την κόλλησε στο πρόσωπό μου.
«Τώρα η μοναξιά είναι φίλη σου» είπε

«Τώρα η μοναξιά είμαι εγώ» απάντησα.

Περιφερόμουν για ώρα μέσα στο άδειο σπίτι σαν λαβωμένο σκυλί, προσπαθώντας να μυρίσω την μυρωδιά του πριν πάρει και την τελευταία του βαλίτσα.

«Θα σαι εντάξει» είπε. «Δεν σε φοβάμαι».

Εγώ με φοβόμουν. Είχα γίνει η μοναξιά και πλέον δεν με ήθελα για παρέα.

Με φίλησε στον ώμο καθώς έλεγε τις τελευταίες του λέξεις. Πλέον δεν είχα στόμα. Ούτε για φιλιά, ούτε για απαντήσεις. Είχα μια αγκύλη που ‘κλινε προς τα κάτω και μια μύτη που δεν ήθελε να θυμάται. 

Artwork: Δημήτρης Μαρίνης 

Πρωί Νοέμβρη

Ό,τι έγραψα κάποτε για σένα,
απευθύνεται τώρα σε κάποιον άλλον.
Ουδείς αναντικατάστατος.
Ξυπνώ και πάλι μοναχή σε υγρά κρεβάτια που μυρίζουν σεξ και απουσία.

Εσύ παραδόξως είσαι εκεί.
Εμένα ψάχνω μες τα σκεπάσματα.

Είναι τυχαίο που τα σεντόνια μοιάζουν με φαντάσματα;
Εκεί μετριέται άλλωστε ο φόβος.
Στα βράδια που ξαπλώσαμε κενοί από αγκαλιές,

μεστοί από έρωτα.

Πίσω από νέον φώτα, ποπ κορν και σανγκρια.

Χορεύει γελώντας. Τα μαλλιά της έχουν μακρύνει αρκετά από την τελευταία φορά που την είδα. 

Τα ρούχα της είναι καθαρά και καλοσιδερωμένα. Τα μάτια της βαμμένα μπλε.
Φωνάζει. Φωνάζει δυνατότερα από τα άλλα κορίτσια.
Μια ανάγκη μέσα της ζητάει αγκαλιές μα προτιμά να αγκαλιάζει τον εαυτό της. 
Είναι βαθιά ρομαντική μα το κρύβει πίσω από ένα στημένο λάηφ στάηλ. Αναρωτιέμαι, προσπαθεί να γίνει κάτι που δεν είναι ή παλεύει ανάμεσα σε δυο κόσμους; 
Κατά πάσα πιθανότητα και τα δύο. 
Είναι ερωτευμένη. Στα συρτάρια της φυλά κραγιόν και εισιτήρια αεροπλάνου. 
Βάφει τα νύχια της με κινήσεις βιαστικές και κρύβει στη μυρωδιά του ασετόν τις ανασφάλειες της. 
Θέλει να 'ναι πολυεπίπεδη, να κάνει καταδύσεις, άλλα βολεύεται νωχελικά σερφάρωντας στην επιφάνεια των πραγμάτων. 
Ειρωνεύεται τον εαυτό της μα ενοχλείται όταν κάποιος την σχολιάζει. 
Κινείται πάντα βιαστικά θέλοντας να προλάβει το χρόνο. Ο εσωτερικός της ρυθμός είναι έντονος.
Γελάει δυνατά, βρίζει, μα αγαπάει τους ανθρώπους. 
Χτίζει την εικόνα της προσεκτικά, μα αντιλαμβάνεται το εύθραυστο της κατασκευής. 
Όταν την κοιτάζω την νιώθω πάντα έφηβη. Παλεύει με τον εαυτό της και ταυτόχρονα, γεμάτη ενθουσιασμό τον επιβραβεύει. 
Οι λέξεις τις στέκονται επιδερμικά, στην άκρη των χειλιών μα όταν τις προφέρει διακρίνεται το ελαφρύ της χιούμορ. 
Μου αρέσει να την παρατηρώ όταν μιλά. 
Ακόμα και αν αυτά που λέει δε με αφορούν καθόλου και όταν η φωνή της με κουράζει, έχει ένα τόσο ενδιαφέρον κράμα χρωμάτων και υφής. 
Γράφει. Μερικές φορές ανορθόγραφα, άλλες ασύντακτα, άλλες σαν να μην είναι αυτή, μα είναι τόσο δυνατή η επιθυμία της να εκφραστεί μέσω αυτού, που όλες οι ατέλειες γίνονται νόημα δυνατό και ξεκάθαρο.
Είναι μια κοπέλα σαν όλες τις άλλες. Χαμογελάει στις φωτογραφίες, γέρνοντας στο πλάι το κεφάλι της, μα μέσα της κρύβεται μια αδιόρατη θλίψη. 
Είναι μια κοπέλα σαν όλες τις άλλες και ταυτόχρονα δε μοιάζει με καμιά.
Αυτό το κείμενο είναι μια Όλγα που φεύγει.