Σημεία στίξης και βρασμού

Φίλησέ μου τα μάτια 

Δε θα 'ναι προδοσία 

Θα είναι ένας πιο γλυκός τρόπος 

να μου σκουπίσεις τα δάκρυα 

Τι λέω!

Αυτή είναι η μεγαλύτερη προδοσία απ' όλες

Μια βίαιη τέλεια 

Στους φυσικούς νόμους της βαρύτητας.

Αrtwork: http://drawing.plumbing/                                                                                         https://www.instagram.com/tdufva/

Αποκόλληση από τον πυρήνα

Φυσικές διαδικασίες

Τράβηξες το σκοινί απότομα και έπεσα.

Τράβηξα το σκοινί απότομα και κόπηκε.

Έλλειψη τεχνικής και βαθμολογία με πρόσημο αρνητικό.

Χρειάζεται μαεστρία για να ζεις επικινδύνως.

Θα αρκεστώ στα καλλωπιστικά φυτά μου.

Ελπίζω να μη δαγκώνουν οι ορχιδέες.

Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Λευκός ήχος

Στην αρχή είχε φωνές

Τώρα ησυχία.

Περπατάω περισσότερο και τρώω λιγότερο.

Προσπαθώ να εξαφανιστώ διακριτικά.

Ησυχία.

Συχνάζω σε κηδείες.

Νιώθω καλύτερα όταν κλαίνε κι άλλοι γύρω μου

Χαμογελώ στους γνωστούς

Μένω σιωπηλή με τους φίλους

Θρηνώ όταν είμαι μόνη

Βγαίνω έξω πιο συχνά. Πίνω περισσότερο.

Αγκαλιάζω τους μεθυσμένους, φιλάω τους τρελούς.

Ίσως εκείνοι ξέρουν κάτι

που οι υπόλοιποι αγνοούμε

Μπαίνω στο σπίτι

Ησυχία.

Η γάτα μου με αποφεύγει από ένστικτο

Εγώ με αποφεύγω από ανάγκη.

Ο ύπνος με παίρνει τις πρώτες πρωινές ώρες, στον καναπέ.

Το κρεβάτι δεν μου ανήκει πλέον.

Το σώμα μου δε μου ανήκει πλέον.

Θα το κοιτάζω από ψηλά.

Να μια κηδεία στην οποία

Δε θα βρεθεί κανείς να κλάψει.

Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Νυχτερινό

Ξύπνησα από ένα λυγμό

Δεν ξέρω αν ήτανε δικός σου

Ή δικός μου

Ο ύπνος με ξαναπήρε

Μέσα σε υγρά μαξιλάρια.

Artwork: Δημήτρης Μαρίνης

Περί ιδιοκτησίας

Δως μου ένα όνομα

Και πάρε μου τις ιδιότητες

Έτσι

Mε μια δοτή ταυτότητα

Πιο πολύ θα σου ανήκω

Αrtwork: Δημήτρης Μαρίνης 

Αυτός 1.0.2

Ζωγράφισε μια λυπημένη γυναίκα και την κόλλησε στο πρόσωπό μου.
«Τώρα η μοναξιά είναι φίλη σου» είπε

«Τώρα η μοναξιά είμαι εγώ» απάντησα.

Περιφερόμουν για ώρα μέσα στο άδειο σπίτι σαν λαβωμένο σκυλί, προσπαθώντας να μυρίσω την μυρωδιά του πριν πάρει και την τελευταία του βαλίτσα.

«Θα σαι εντάξει» είπε. «Δεν σε φοβάμαι».

Εγώ με φοβόμουν. Είχα γίνει η μοναξιά και πλέον δεν με ήθελα για παρέα.

Με φίλησε στον ώμο καθώς έλεγε τις τελευταίες του λέξεις. Πλέον δεν είχα στόμα. Ούτε για φιλιά, ούτε για απαντήσεις. Είχα μια αγκύλη που ‘κλινε προς τα κάτω και μια μύτη που δεν ήθελε να θυμάται. 

Artwork: Δημήτρης Μαρίνης 

Πρωί Νοέμβρη

Ό,τι έγραψα κάποτε για σένα,
απευθύνεται τώρα σε κάποιον άλλον.
Ουδείς αναντικατάστατος.
Ξυπνώ και πάλι μοναχή σε υγρά κρεβάτια που μυρίζουν σεξ και απουσία.

Εσύ παραδόξως είσαι εκεί.
Εμένα ψάχνω μες τα σκεπάσματα.

Είναι τυχαίο που τα σεντόνια μοιάζουν με φαντάσματα;
Εκεί μετριέται άλλωστε ο φόβος.
Στα βράδια που ξαπλώσαμε κενοί από αγκαλιές,

μεστοί από έρωτα.